Η ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ

                               

Του Γιώργου Ζαντιώτη

Μια γενική ματιά πάνω στη σχετικά πρόσφατη ιστορία του δυτικού κόσμου μας δίνει ανάγλυφα την παρακάτω εικόνα: Από την μια μεριά, μικρές κοινωνικές  ομάδες κρατάνε την εξουσία στηριζόμενες σε ολιγάριθμα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Από την άλλη μεριά, έχουμε τις δυνάμεις που κατά κανόνα συνθέτουν την συντριπτική  πλειοψηφία του πληθυσμού, να είναι αδικημένες και έξω από την άσκηση της εξουσίας και τις αυξημένες  υλικές απολαβές –αυτά τα δύο σχεδόν πάντα συμβαδίζουν- οι οποίες προσπαθούν, είτε να ανατρέψουν τις πρώτες, είτε τουλάχιστον να αποσπάσουν όσα περισσότερα  προνόμια  μπορούν.

Λίγο ενδιαφέρουν εδώ τα ονόματα τους στις διάφορες εποχές και στους διάφορους τόπους: προοδευτικοί, δημοκρατικοί, αναρχικοί, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, απελευθερωτικά, εργατικά ή αγροτικά κινήματα κ.τ.λ. Το σενάριο από εδώ και πέρα ξετυλίγεται διαφορετικά σε κάθε ειδική περίπτωση.

Στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων, φάνηκε για μια ακόμα φορά όσο και αν αυτό δεν μας αρέσει, ότι οι κατεστημένες δυνάμεις είναι ακόμα πολύ μπροστά σε σχέση με τις προοδευτικές. Ενώ από την μια με τις δανειακές συμβάσεις έδεναν το λαό χειροπόδαρα, από την άλλη λασκάριζαν λίγο το έρμα, αποδεχόμενες τυπικά μερικά από τα προαπαιτούμενα που δήθεν έθεταν οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις, μέχρι να είναι έτοιμες να θέσουν ολοφάνερα σε εφαρμογή το δικό τους πια διοικητικό ρεαλισμό.

Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, οι προνομιούχοι δέχτηκαν στους κόλπους τους τον ΣΥΡΙΖΑ σαν αντιπρόσωπο των «αδικημένων τάξεων» και οι δεύτερες, τον ίδιο πάλι πολιτικό φορέα ως εκπρόσωπό τους. Κυρίαρχο ρόλο σε αυτό έπαιξε η αντιμνημονιακή φιλολογία. Οι συγγραφείς της, άρπαξαν τα συνθήματα και τις ιδέες των προοδευτικών δυνάμεων πριν ακόμα αυτές προφτάσουν να ασκήσουν δημόσια τις αναμενόμενες πιέσεις τους και αποστέρησαν έτσι από αυτές ολόκληρους τομείς των «περιοχών αντιδικίας». Έτσι αυτές αντί να αποτελέσουν εναλλακτικές δυνάμεις εξουσίας, πήραν την μορφή έλξης ή αντίβαρων στη στατικότητα των κατεστημένων.

Αυτή θα είναι κατά την άποψή μου η μόνη συμβολή που μπορεί να έχει «νομοτελιακά» και η ΛΑΕ. Η προσπάθειά της να καταγραφεί ως κοινοβουλευτική παρουσία αντιμνημονιακών δυνάμεων με την συμβολή κουρασμένων αριστερών γραφιάδων και ομαδαρχών, μικρο-φοιτητεμπόρων και αντιμνημονιακών τηλεαστέρων, θα είναι τουλάχιστον οπισθοδρόμηση.

Για να παραφράσω τον Φ.Κάστρο, σήμερα ο λαός δεν έχει ανάγκη ένα πολιτικό μόρφωμα που τα μέλη του είναι απλά νέοι και τίμιοι, δεν έχει νόημα να χάσει τον χρόνο του για να εξετάσει και να πει αν ανάμεσα τους υπάρχει κάποιος κλέφτης ή εγκληματίας. Μόνο μια εναλλακτική αντί ΕΕ/ΟΝΕ στρατηγική με σοσιαλιστική προοπτική μπορεί να είναι η διαχωριστική γραμμή με τον αντίπαλο και ταυτόχρονα η συνεκτική ουσία δημιουργίας μετωπικού πολιτικού φορέα και όχι μεσιτικού γραφείου. Σε αυτό οφείλουν να συμβάλουν όλες οι αριστερές και λαϊκές δυνάμεις, είναι η μόνη αληθινή και ρεαλιστική αφήγηση αυτή την στιγμή τουλάχιστον στον τόπο μας.

Για την εκδήλωση - συζήτηση της Κυριακής 25 Οκτωβρίου

Με μεγάλη επιτυχία έγινε το απόγευμα της περασμένης Κυριακής 25 Οκτωβρίου η εκδήλωση - συζήτηση με θέμα "Το αντί-ΕΕ μέτωπο ως κύριος πόλος συσπείρωσης της αριστεράς" με εισηγητές το μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ Παναγιώτη Μαυροειδή και τον καθηγητή πολιτικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Σταύρο Μαυρουδέα. Η αίθουσα της Κ.Ο.Α. (Κοινωνική και Οικονομική Αυτοδιάθεση) ήταν κατάμεστη από ένα κοινό που όχι μόνο παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον τις πολύ αναλυτικές και τεκμηριωμένες εισηγήσεις αλλά συμμετείχε και ενεργά στην συζήτηση με τις ερωτήσεις - τοποθετήσεις να πέφτουν βροχή. 

Κοινό ήταν το συμπέρασμα στο τέλος της συζήτησης ότι η οικοδόμηση ενός μετώπου της αριστεράς πάνω στην θέση για σύγκρουση και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η μόνη πραγματική διέξοδος από την θηλιά των μνημονίων και της λιτότητας. Είναι αναγκαίο ένα μεταβατικό πρόγραμμα με σοσιαλιστική κατεύθυνση που θα βαδίσει σε ένα  δρόμο κοινωνικής ανασυγκρότησης και αυτοδύναμης ανάπτυξης, ξεπερνώντας την τρομοκρατία της ψευτοαριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ περί επικείμενης καταστροφής αν ξεφύγουμε από τον μνημονιακό μονόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Εκδήλωση - συζήτηση την Κυριακή 25 Οκτωβρίου

Δήλωση στήριξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015

Οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου διεξάγονται μετά έξι χρόνια Μνημονιακής βαρβαρότητας που έχει καταστρέψει την χώρα μας και φτωχοποιήσει την μεγάλη εργαζόμενη κοινωνική πλειονότητα και τα μικρομεσαία στρώματα. Η Μνημονιακή πολιτική επιβλήθηκε από την ελληνική ολιγαρχία και τους πάτρωνες της ΕΕ και εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους σε βάρος του λαού και του τόπου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε στις προηγούμενες εκλογές ευαγγελιζόμενος τον τερματισμό των Μνημονίων (αλλά μέσα στην ΕΕ και με την συναίνεση της) και καπηλευόμενος το όνομα της Αριστεράς. Πολύ σύντομα απέδειξε την βαθειά συστημική φύση του προδίδοντας ασύστολα τις προεκλογικές υποσχέσεις του και την περήφανη λαϊκή ανυπακοή στις ιταμές επιταγές της ΕΕ που εκφράσθηκε – με τις όποιες αντιφάσεις της – στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Σε αγαστή συνεργασία με όλο το συστημικό πολιτικό προσωπικό (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ κλπ.) οδήγησε την χώρα σε ένα τρίτο βάρβαρο και αντιλαϊκό Μνημόνιο. Με τον τρόπο αυτό σπέρνεται η ηττοπάθεια μέσα στο λαό («τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει»), καλλιεργείται η αποχή από τα κοινά («όλοι ίδιοι είναι») και διευκολύνονται τα σχέδια της ελληνικής ολιγαρχίας και των ευρωπαίων πατρώνων της.

Απέναντι σε αυτό το αποπνικτικό σκηνικό ο κόσμος της Αριστεράς και της εργασίας πρέπει να πάρει θέση. Πράγματι, αυτό που αποδείχθηκε περίτρανα είναι ότι μέσα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά αυτός των Μνημονίων, της λιτότητας, της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης. Όμως υπάρχει ένας άλλος δρόμος εκτός της ΕΕ που θα χρειαστεί τις προσπάθειες και τις θυσίες του λαού μας αλλά αυτή τη φορά προς όφελος δικό του και των παιδιών του. Για ένα φωτεινό και ελπιδοφόρο μέλλον σε αντίθεση με τον ευρω-Μνημονιακό ζόφο. Ο δρόμος αυτός μπορεί να ανοίξει σήμερα με την πλατειά συσπείρωση όλων των ζωντανών δυνάμεων της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας επάνω σε ένα μεταβατικό πρόγραμμα με κύριο στοιχείο την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ. Παρά το γεγονός ότι σημαντικά τμήματα του λαού και των εργαζομένων δεν είναι πεισμένα ακόμη για την ανάγκη της ρήξης με την ΕΕ, πιστεύουμε  ακράδαντα ότι η σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και η έξοδος από αυτήν, είναι ό μόνος δρόμος  τόσο για την απαλλαγή από τις καταστροφικές πολιτικές των μνημονίων όσο και για την σοσιαλιστική προοπτική της κοινωνίας.

Σε αυτό τον αναγκαίο δρόμο δεν βοηθά ούτε ο πολιτικός απομονωτισμός του ΚΚΕ στο όνομα της ιδεολογικής «καθαρότητας» (που προσφέρει εκ των πραγμάτων άριστες υπηρεσίες στο σύστημα) ούτε η ατολμία απέναντι στο ζήτημα της ΕΕ και η πρόταση ενός «συνεπούς ΣΥΡΙΖΑ» της ΛΑΕ.

Μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο ευρύτερος χώρος της ανατρεπτικής Αριστεράς έχει δοκιμάσει να βαδίσει στον αναγκαίο δρόμο που προδιαγράφθηκε. Τις περισσότερες φορές με αντιφάσεις, ιδεοληψίες και αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και υπαναχωρήσεις. Όμως, παρόλα αυτά, με επιμονή και συνέπεια και μέσα στις λαϊκές μάζες, στους αγώνες και στις αγωνίες τους. Επίσης προβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά του αναγκαίου μεταβατικού προγράμματος με βασικούς άξονες την κατάργηση των μνημονίων, την μονομερή διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την σχεδιασμένη φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση με βάση την δημόσια ιδιοκτησία των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, την έξοδο από την ευρωζώνη και την ρήξη και αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους στηρίζουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015. Μόνο με την ενίσχυση της μπορούν να δυναμώσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα οι αγώνες για την ανατροπή της Μνημονιακής βαρβαρότητας και οι προσπάθειες για την συγκρότηση του παλλαϊκού μετώπου που θα ανατρέψει την σάπια κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων και θα ανοίξει τον δρόμο για να γίνει πραγματικά ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του.

Βλάχος Χριστόφορος (εκπαιδευτικός)
Ζαντιώτης Γιώργος (οικονομολόγος)
Κουντούρης Μάνος (πανεπιστημιακός)
Μαυρουδέας Σταύρος (πανεπιστημιακός)
Παπαδάτος Δημοφάνης (οικονομολόγος)
Παριανός Γιωργος (δικηγόρος)
Περακάκης Γιάννης (μηχανολόγος μηχανικός)
Στραβελάκης Νίκος (οικονομολόγος)
Τριανταφυλλόπουλος Τάκης (χημικός μηχανικός)

Η ΜΑΡΣ (Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση) έκλεισε τον κύκλο της

Η ΜΑΡΣ δημιουργήθηκε για να προωθήσει την πρόταση ενός παλλαϊκού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου για την εφαρμογή ενός μεταβατικού προγράμματος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση που απαραίτητη προϋπόθεση υλοποίησής του είναι  η έξοδος από την ΟΝΕ και η  αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ. Η αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ είναι ο μόνος δρόμος όχι μόνο για να υπάρξει μία φιλολαϊκή διέξοδος από την σημερινή κρίση αλλά και να ανοίξει η προοπτική του να γίνει ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του. Η ΜΑΡΣ αποτέλεσε συντονισμό ανεξάρτητων αγωνιστών της Αριστεράς και πολιτικών συλλογικοτήτων. Προσπάθησε με τις μικρές δυνάμεις της να εκφράσει την πλατειά πεποίθηση τόσο του κόσμου της Αριστεράς όσο και μεγάλων πρωτοπόρων τμημάτων των εργαζομένων ότι μόνο με ένα τέτοιο παλλαϊκό μέτωπο μπορεί να ανοίξει μία άλλη πορεία για τη χώρα και το λαό μας, πέρα από μνημόνια, χρέη, υποταγή στους πάτρωνες της ΕΕ και στην ελληνική ολιγαρχία. Στα πλαίσια αυτά πήρε μία σειρά πρωτοβουλίες που συνάντησαν μία αξιοσημείωτη ανταπόκριση από ευρύτερες μάζες της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας. Με βάση την λογική αυτή στις προηγούμενες εκλογές συνεργάσθηκε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συνέβαλε με τις όποιες δυνάμεις της στην αποφυγή της λεηλασίας του κόσμου της Αριστεράς και της εργασίας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα, μετά την αποκάλυψη της απάτης του ΣΥΡΙΖΑ και εμπρός στη βαρβαρότητα του 3ου Μνημονίου και στο ενιαίο μέτωπο όλων των δυνάμεων της εγχώριας ολιγαρχίας και του νενεκισμού στους πάτρωνες της ΕΕ που το στηρίζει, η ανάγκη του παλλαϊκού μετώπου κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπέρ της αποδέσμευσης από αυτήν είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Δυστυχώς επειδή μεταξύ του δυναμικού που συνέθεσε την ΜΑΡΣ προέκυψαν αφενός μεν διαφορετικές και αποκλίνουσες επιλογές για το τι πρέπει να γίνει μέσα στις νέες συνθήκες αφετέρου διαπιστώθηκαν μονομερείς ενέργειες που όχι μόνο δεν είχαν την σύμφωνη γνώμη του συνόλου της ΜΑΡΣ αλλά έγιναν γνωστές εκ των υστέρων. Μετά και την προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων, είναι προφανές ότι  η ΜΑΡΣ – που υπήρξε πάντα ένα σχήμα που λειτουργούσε με την ομοφωνία και την ευρύτατη συναίνεση – δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και αυτοδιαλύεται. Οι αγωνιστές που συσπειρώθηκαν σ’ αυτή παραμένουν πάντα ενεργοί μέσα στους αγώνες της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας.

Τριανταφυλλόπουλος Τάκης Μέλος ΣΕ
Ζαντιώτης Γιώργος Μέλος ΣΕ
Μαυρουδέας Σταύρος Μέλος ΣΕ
Περακάκης Γιάννης Μέλος ΣΕ
Ρούσης Γιώργος Μέλος ΣΕ
Στραβελάκης Νίκος Μέλος ΣΕ

Διάλυση της ΜΑΡΣ

Του Μπάμπη Φιριππίδη

H διάλυση της ΜΑΡΣ δεν ξέρω αν ήταν πολιτικά και ιστορικά αναμενόμενη, όπως εικάζεται όσον αφορά τη συγκεκριμένη συγκυρία, και συμφωνώ πως επιβάλλεται η αναζήτηση και ερμηνεία των αιτιών της.

Όμως ως διαδικασία αποδείχθηκε  λειτουργικά και οργανωτικά  ατελέσφορη και οραματικά επώδυνη, καταγράφοντας και υπογραμμίζοντας με σαφήνεια την προγραμματική ασυνέπεια, λειτουργώντας  ως άσφαιρη και τυφλή τροχιοδεικτική βολή, σκοτεινή και  εν τέλει εξοστρακισμένη και άστοχη.

Αποκρυστάλλωσε για μια ακόμα φορά τις διασπαστικές και όχι συνθετικές τάσεις που διαδραματίζονται στο χώρο της επαναστατικής αριστεράς τόσο σε επίπεδο τακτικής όσο και σε επίπεδο στρατηγικής.

Ο  μικροκομματικός ηγεμονισμός ως κυρίαρχης τάσης που επικράτησε, με την δημιουργία τετελεσμένων και την εκβιαστική εκμαίευση μιας συναίνεσης πρόσκαιρης και επίπλαστης, που τελικά κοντεψε να αγγίξει τα όρια του εξανδραποδισμού με την απειλή και επίκληση του πέλεκυ της ψηφοφορίας, (ορέ που πάμε ορέ) καταδείχνει πως η σεχταριστική πρακτική είναι παρούσα και ενωμένη και δυνατή.

Από την άλλη αποδεσμεύει και απελευθερώνει  ενεργούς μαχητικούς και ριζοσπαστικούς πυρήνες σκέψης και δράσης έτοιμους να ξαναριχτούν στον διαρκή αγώνα της επαναξιολόγησης και επαναπροσδιορισμο ενός νέου (κατά ΡΟΥΣΣΗ) ¨ΟΥΤΟΠΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ¨ από τη μια και προγραμματικού και οραματικού (και όχι πολιτικού  τύπου ΤΣΙΠΡΑ)  ρεαλισμού από την άλλη.

Πατριωτικά μπόνους

Πρόσφατα η πρώην υπουργός κα Νάντια Βαλαβάνη ανακοίνωσε την συνεργασία της με την Λαϊκή Ενότητα. Η κα Βαλαβάνη, ως αρμόδια υπουργός, πιστώνεται από πολλούς την ρύθμιση των 100 δόσεων για τις οφειλές προς το δημόσιο, η οποία υποτίθεται ότι έδωσε ανάσες σε εκατομμύρια οφειλέτες (άσχετα αν τώρα το μνημόνιο 3 επιβάλλει την αλλαγή της ​ρύθμισης ​προς το χειρότερο). Στην ουσία τι έκανε όμως η κα Βαλαβάνη; Νομιμοποίησε όλες τις οφειλές του κοσμάκη προς το δημόσιο, oι οποίες προέκυψαν από τα χαράτσια, τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε χαρακτηρίσει αντισυνταγματικά (βλ. εδώ), ενώ η ει​ρωνία είναι ότι την σχετική επερώτηση στην βουλή την είχε υπογράψει και η ίδια η κα Βαλαβάνη. Έτσι με την ρύθμιση των 100 δόσεων μας "διευκόλυνε" να πληρώσουμε τα (κατά την ίδια) αντισυνταγματικά χαράτσια αλλά και όλους τους άλλους  μνημονιακούς φόρους (φόροι "αλληλεγγύης", φόροι που προκύπτουν από την κατάργηση του αφορολόγητου για τους αυτοαπασχολούμενους, του αφορολόγητου των 12.000 για τους μισθωτούς - για να αναφέρουμε μόνο μερικούς), φόροι που και πάλι είχαν χαρακτηρισθεί άδικοι και εξοντωτικοί από το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση​ς, ​επικαλούμενη μάλιστα πατριωτικούς λόγους.

 Αλλά το πράγμα δεν σταματάει εδώ. Η κα υπουργός ​είχε δηλώσει ότι θα δώσει μάλιστα και μπόνους (τελικά δεν πρόλαβε να το κάνει) σε όσους υπήρξαν συνεπείς φορολογούμενοι τα προηγούμενα χρόνια, ενώ προφανώς ο άνεργος και ο υποαπασχολούμενος που δεν μπορεί να πληρώσει τους υπέρογκους φόρους δεν δικαιούται ανταμοιβής αφού δεν είναι συνεπής!  (καθαρή αριστερή λογική δηλαδή).

​Τώρα η εν λόγω συντρόφισσα θέλει να κοσμήσει και πάλι την νέα βουλή ώστε αν αναλάβει οικονομικό υπουργείο να τρέξει να μας "διευκολύνει" να πληρώσουμε και τον ΕΝΦΙΑ αφού και πάλι το κράτος θα έχει ανάγκες ειδικά αν δεν "χρειαστεί" να φύγουμε από το ευρώ.

Για τον λόγο αυτό άλλωστε καίγεται να κοσμήσει και τις λίστες της ΛΑΕ αφού όπως δήλωσε κατά την προσχώρησή της "Και αυτός ο σεβασμός και οι πλατιές, συλλογικές, δημοκρατικές, έντιμες διαδικασίες  πρέπει να εκφραστούν επίσης στον τρόπο συγκρότησης των ψηφοδελτίων, που είναι μια πολύ μεγάλη ευθύνη από τη στιγμή που δεν υπάρχει  ο σταυρός, αλλά πρόκειται για λίστες​" που είναι και η ουσία της υπόθεσης αν καταλάβατε καλά.

Γιάννης Περακάκης