Δι Ε.Ε. ξοδος

Η  Κ.Ο.Α. ως συλλογικότητα έχει καταθέσει στο δημόσιο διάλογο τη θέση ότι το αίτημα αποχώρησης από την Ε.Ε. αποτελεί συνεκτική ουσία για την ένωση των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται βάναυσα τα τελευταία χρόνια και αποτελεί  αναγκαία συνθήκη για την συγκρότηση πολιτικού υποκειμένου, το οποίο θα ανοίξει δρόμο διεξόδου και θα αποτρέψει την κοινωνική καταστροφή.

Η συζήτηση για τον ρόλο της Ε.Ε. και το ασύμβατο αυτής με τα λαϊκά συμφέροντα δεν είναι καινούργια. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 τουλάχιστον, ήταν στα στόματα όχι μόνο των αριστερών αλλά και προοδευτικών αστών και είναι τραγικό μετά μισό και πλέον αιώνα, όταν τα αποτελέσματα αυτής της διαδρομής είναι κάτι περισσότερο από ορατά, να βρισκόμαστε σε σύγχυση για τις αιτίες. Η έλλειψη κοινωνιολογικής φαντασίας δεν εμπόδισε την αυθόρμητη αντίδραση των πλατειών στην αρχή της κρίσης και στο ΟΧΙ, του πριν ακριβώς  ένα χρόνο δημοψηφίσματος. Επέτρεψε όμως στις κυρίαρχες δυνάμεις, αλλάζοντας προσωπεία, να διαχειρίζονται τις τύχες μας προς όφελός τους.

Η πριν λίγες  μέρες επιλογή του Βρετανικού λαού έρχεται να πυροδοτήσει την συζήτηση της αποχώρησης, ενεργοποιώντας την απέχθεια για την αντιδημοκρατική και εκμεταλλευτική δομή της Ε.Ε. Ταυτόχρονα, όμως, έρχεται να αναδείξει για μια ακόμα φορά ότι τμήμα τουλάχιστον των προνομιούχων έχει δεχθεί στους κόλπους του το αίτημα, έχοντας ορίσει ως αντιπροσώπους των «αδικημένων τάξεων» εθνικιστικά και νεοφασιστικά μορφώματα. Αν μέσα σε αυτό το περιβάλλον δεν μπορέσουν να συγκροτηθούν εναλλακτικές δυνάμεις και όχι αντίβαρα στη στατικότητα των κατεστημένων, θα οδηγηθούμε σε μια ακόμα θλιβερή ήττα με ό, τι αυτό συνεπάγεται.

Η διέξοδος δεν μπορεί παρά να είναι συγκρουσιακή. Συνεπώς, είναι επιτακτική η συγκρότηση πλατιού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε. Είναι αναγκαίο να επεξεργασθούμε ένα συνεκτικό πρόγραμμα αποδέσμευσης της χώρας, το οποίο θα προταθεί και θα αποτελέσει βάση συζήτησης  με τα λαϊκά στρώματα. Ιδέες, προτάσεις, υλικό  και άτομα που μπορούν να βοηθήσουν στην χάραξη των αξόνων του, να το εμπλουτίσουν και να το τεκμηριώσουν υπάρχουν άφθονα. Εκείνο που κατά την άποψή μας αποτελεί πρόβλημα είναι η έλλειψη λαϊκής επικοινωνιακής κουλτούρας. Αν για μια ακόμα φορά αρχίσει «περιφορά» αυτού του προγράμματος από μόνιμους «βαθμοφόρους» ομιλητές, με την γνωστή ξύλινη γλώσσα, είναι κάτι περισσότερο από τελεσίδικο ότι θα παράγουμε «ιερά λείψανα» και όχι ζωντανές προτάσεις που θα συμβάλουν στο στόχο μας.

Συντασσόμενοι με όσους έχουν αυτή τη λογική, στηρίζουμε και συμμετέχουμε ως συλλογικότητα στην Πρωτοβουλία για την αποδέσμευση από την Ε.Ε. «ΔιΕΕξοδος», με την ελπίδα αλλά και την αγωνιστική διάθεση να συμβάλλουμε με τις μικρές μας δυνάμεις στο άπλωμά της στην κοινωνία.

Αθήνα,  1/7/2016

Επιτροπή πολιτικού σχεδιασμού της Κ.Ο.Α.

Σύμφωνα με απόφαση της συνέλευσης της 8/6/16,  την επιτροπή πολιτικού σχεδιασμού της Κ.Ο.Α αποτελούν οι:

1. ΑΝΔΡΕΑΚΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
2. ΖΑΝΤΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
3. ΖΗΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
4. ΜΑΡΟΥΓΚΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
5.ΤΖΑΒΑΡΑ ΜΑΡΙΑ.

Η ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ

                               

Του Γιώργου Ζαντιώτη

Μια γενική ματιά πάνω στη σχετικά πρόσφατη ιστορία του δυτικού κόσμου μας δίνει ανάγλυφα την παρακάτω εικόνα: Από την μια μεριά, μικρές κοινωνικές  ομάδες κρατάνε την εξουσία στηριζόμενες σε ολιγάριθμα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Από την άλλη μεριά, έχουμε τις δυνάμεις που κατά κανόνα συνθέτουν την συντριπτική  πλειοψηφία του πληθυσμού, να είναι αδικημένες και έξω από την άσκηση της εξουσίας και τις αυξημένες  υλικές απολαβές –αυτά τα δύο σχεδόν πάντα συμβαδίζουν- οι οποίες προσπαθούν, είτε να ανατρέψουν τις πρώτες, είτε τουλάχιστον να αποσπάσουν όσα περισσότερα  προνόμια  μπορούν.

Λίγο ενδιαφέρουν εδώ τα ονόματα τους στις διάφορες εποχές και στους διάφορους τόπους: προοδευτικοί, δημοκρατικοί, αναρχικοί, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, απελευθερωτικά, εργατικά ή αγροτικά κινήματα κ.τ.λ. Το σενάριο από εδώ και πέρα ξετυλίγεται διαφορετικά σε κάθε ειδική περίπτωση.

Στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων, φάνηκε για μια ακόμα φορά όσο και αν αυτό δεν μας αρέσει, ότι οι κατεστημένες δυνάμεις είναι ακόμα πολύ μπροστά σε σχέση με τις προοδευτικές. Ενώ από την μια με τις δανειακές συμβάσεις έδεναν το λαό χειροπόδαρα, από την άλλη λασκάριζαν λίγο το έρμα, αποδεχόμενες τυπικά μερικά από τα προαπαιτούμενα που δήθεν έθεταν οι εγχώριες πολιτικές δυνάμεις, μέχρι να είναι έτοιμες να θέσουν ολοφάνερα σε εφαρμογή το δικό τους πια διοικητικό ρεαλισμό.

Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, οι προνομιούχοι δέχτηκαν στους κόλπους τους τον ΣΥΡΙΖΑ σαν αντιπρόσωπο των «αδικημένων τάξεων» και οι δεύτερες, τον ίδιο πάλι πολιτικό φορέα ως εκπρόσωπό τους. Κυρίαρχο ρόλο σε αυτό έπαιξε η αντιμνημονιακή φιλολογία. Οι συγγραφείς της, άρπαξαν τα συνθήματα και τις ιδέες των προοδευτικών δυνάμεων πριν ακόμα αυτές προφτάσουν να ασκήσουν δημόσια τις αναμενόμενες πιέσεις τους και αποστέρησαν έτσι από αυτές ολόκληρους τομείς των «περιοχών αντιδικίας». Έτσι αυτές αντί να αποτελέσουν εναλλακτικές δυνάμεις εξουσίας, πήραν την μορφή έλξης ή αντίβαρων στη στατικότητα των κατεστημένων.

Αυτή θα είναι κατά την άποψή μου η μόνη συμβολή που μπορεί να έχει «νομοτελιακά» και η ΛΑΕ. Η προσπάθειά της να καταγραφεί ως κοινοβουλευτική παρουσία αντιμνημονιακών δυνάμεων με την συμβολή κουρασμένων αριστερών γραφιάδων και ομαδαρχών, μικρο-φοιτητεμπόρων και αντιμνημονιακών τηλεαστέρων, θα είναι τουλάχιστον οπισθοδρόμηση.

Για να παραφράσω τον Φ.Κάστρο, σήμερα ο λαός δεν έχει ανάγκη ένα πολιτικό μόρφωμα που τα μέλη του είναι απλά νέοι και τίμιοι, δεν έχει νόημα να χάσει τον χρόνο του για να εξετάσει και να πει αν ανάμεσα τους υπάρχει κάποιος κλέφτης ή εγκληματίας. Μόνο μια εναλλακτική αντί ΕΕ/ΟΝΕ στρατηγική με σοσιαλιστική προοπτική μπορεί να είναι η διαχωριστική γραμμή με τον αντίπαλο και ταυτόχρονα η συνεκτική ουσία δημιουργίας μετωπικού πολιτικού φορέα και όχι μεσιτικού γραφείου. Σε αυτό οφείλουν να συμβάλουν όλες οι αριστερές και λαϊκές δυνάμεις, είναι η μόνη αληθινή και ρεαλιστική αφήγηση αυτή την στιγμή τουλάχιστον στον τόπο μας.

Για την εκδήλωση - συζήτηση της Κυριακής 25 Οκτωβρίου

Με μεγάλη επιτυχία έγινε το απόγευμα της περασμένης Κυριακής 25 Οκτωβρίου η εκδήλωση - συζήτηση με θέμα "Το αντί-ΕΕ μέτωπο ως κύριος πόλος συσπείρωσης της αριστεράς" με εισηγητές το μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ Παναγιώτη Μαυροειδή και τον καθηγητή πολιτικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Σταύρο Μαυρουδέα. Η αίθουσα της Κ.Ο.Α. (Κοινωνική και Οικονομική Αυτοδιάθεση) ήταν κατάμεστη από ένα κοινό που όχι μόνο παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον τις πολύ αναλυτικές και τεκμηριωμένες εισηγήσεις αλλά συμμετείχε και ενεργά στην συζήτηση με τις ερωτήσεις - τοποθετήσεις να πέφτουν βροχή. 

Κοινό ήταν το συμπέρασμα στο τέλος της συζήτησης ότι η οικοδόμηση ενός μετώπου της αριστεράς πάνω στην θέση για σύγκρουση και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η μόνη πραγματική διέξοδος από την θηλιά των μνημονίων και της λιτότητας. Είναι αναγκαίο ένα μεταβατικό πρόγραμμα με σοσιαλιστική κατεύθυνση που θα βαδίσει σε ένα  δρόμο κοινωνικής ανασυγκρότησης και αυτοδύναμης ανάπτυξης, ξεπερνώντας την τρομοκρατία της ψευτοαριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ περί επικείμενης καταστροφής αν ξεφύγουμε από τον μνημονιακό μονόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Εκδήλωση - συζήτηση την Κυριακή 25 Οκτωβρίου

Δήλωση στήριξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015

Οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου διεξάγονται μετά έξι χρόνια Μνημονιακής βαρβαρότητας που έχει καταστρέψει την χώρα μας και φτωχοποιήσει την μεγάλη εργαζόμενη κοινωνική πλειονότητα και τα μικρομεσαία στρώματα. Η Μνημονιακή πολιτική επιβλήθηκε από την ελληνική ολιγαρχία και τους πάτρωνες της ΕΕ και εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους σε βάρος του λαού και του τόπου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε στις προηγούμενες εκλογές ευαγγελιζόμενος τον τερματισμό των Μνημονίων (αλλά μέσα στην ΕΕ και με την συναίνεση της) και καπηλευόμενος το όνομα της Αριστεράς. Πολύ σύντομα απέδειξε την βαθειά συστημική φύση του προδίδοντας ασύστολα τις προεκλογικές υποσχέσεις του και την περήφανη λαϊκή ανυπακοή στις ιταμές επιταγές της ΕΕ που εκφράσθηκε – με τις όποιες αντιφάσεις της – στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Σε αγαστή συνεργασία με όλο το συστημικό πολιτικό προσωπικό (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ κλπ.) οδήγησε την χώρα σε ένα τρίτο βάρβαρο και αντιλαϊκό Μνημόνιο. Με τον τρόπο αυτό σπέρνεται η ηττοπάθεια μέσα στο λαό («τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει»), καλλιεργείται η αποχή από τα κοινά («όλοι ίδιοι είναι») και διευκολύνονται τα σχέδια της ελληνικής ολιγαρχίας και των ευρωπαίων πατρώνων της.

Απέναντι σε αυτό το αποπνικτικό σκηνικό ο κόσμος της Αριστεράς και της εργασίας πρέπει να πάρει θέση. Πράγματι, αυτό που αποδείχθηκε περίτρανα είναι ότι μέσα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά αυτός των Μνημονίων, της λιτότητας, της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης. Όμως υπάρχει ένας άλλος δρόμος εκτός της ΕΕ που θα χρειαστεί τις προσπάθειες και τις θυσίες του λαού μας αλλά αυτή τη φορά προς όφελος δικό του και των παιδιών του. Για ένα φωτεινό και ελπιδοφόρο μέλλον σε αντίθεση με τον ευρω-Μνημονιακό ζόφο. Ο δρόμος αυτός μπορεί να ανοίξει σήμερα με την πλατειά συσπείρωση όλων των ζωντανών δυνάμεων της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας επάνω σε ένα μεταβατικό πρόγραμμα με κύριο στοιχείο την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ. Παρά το γεγονός ότι σημαντικά τμήματα του λαού και των εργαζομένων δεν είναι πεισμένα ακόμη για την ανάγκη της ρήξης με την ΕΕ, πιστεύουμε  ακράδαντα ότι η σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και η έξοδος από αυτήν, είναι ό μόνος δρόμος  τόσο για την απαλλαγή από τις καταστροφικές πολιτικές των μνημονίων όσο και για την σοσιαλιστική προοπτική της κοινωνίας.

Σε αυτό τον αναγκαίο δρόμο δεν βοηθά ούτε ο πολιτικός απομονωτισμός του ΚΚΕ στο όνομα της ιδεολογικής «καθαρότητας» (που προσφέρει εκ των πραγμάτων άριστες υπηρεσίες στο σύστημα) ούτε η ατολμία απέναντι στο ζήτημα της ΕΕ και η πρόταση ενός «συνεπούς ΣΥΡΙΖΑ» της ΛΑΕ.

Μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο ευρύτερος χώρος της ανατρεπτικής Αριστεράς έχει δοκιμάσει να βαδίσει στον αναγκαίο δρόμο που προδιαγράφθηκε. Τις περισσότερες φορές με αντιφάσεις, ιδεοληψίες και αδικαιολόγητες καθυστερήσεις και υπαναχωρήσεις. Όμως, παρόλα αυτά, με επιμονή και συνέπεια και μέσα στις λαϊκές μάζες, στους αγώνες και στις αγωνίες τους. Επίσης προβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά του αναγκαίου μεταβατικού προγράμματος με βασικούς άξονες την κατάργηση των μνημονίων, την μονομερή διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, την σχεδιασμένη φιλολαϊκή παραγωγική αναδιάρθρωση με βάση την δημόσια ιδιοκτησία των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, την έξοδο από την ευρωζώνη και την ρήξη και αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για όλους τους παραπάνω λόγους στηρίζουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015. Μόνο με την ενίσχυση της μπορούν να δυναμώσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα οι αγώνες για την ανατροπή της Μνημονιακής βαρβαρότητας και οι προσπάθειες για την συγκρότηση του παλλαϊκού μετώπου που θα ανατρέψει την σάπια κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων και θα ανοίξει τον δρόμο για να γίνει πραγματικά ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του.

Βλάχος Χριστόφορος (εκπαιδευτικός)
Ζαντιώτης Γιώργος (οικονομολόγος)
Κουντούρης Μάνος (πανεπιστημιακός)
Μαυρουδέας Σταύρος (πανεπιστημιακός)
Παπαδάτος Δημοφάνης (οικονομολόγος)
Παριανός Γιωργος (δικηγόρος)
Περακάκης Γιάννης (μηχανολόγος μηχανικός)
Στραβελάκης Νίκος (οικονομολόγος)
Τριανταφυλλόπουλος Τάκης (χημικός μηχανικός)

Η ΜΑΡΣ (Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση) έκλεισε τον κύκλο της

Η ΜΑΡΣ δημιουργήθηκε για να προωθήσει την πρόταση ενός παλλαϊκού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου για την εφαρμογή ενός μεταβατικού προγράμματος φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση που απαραίτητη προϋπόθεση υλοποίησής του είναι  η έξοδος από την ΟΝΕ και η  αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ. Η αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ είναι ο μόνος δρόμος όχι μόνο για να υπάρξει μία φιλολαϊκή διέξοδος από την σημερινή κρίση αλλά και να ανοίξει η προοπτική του να γίνει ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του. Η ΜΑΡΣ αποτέλεσε συντονισμό ανεξάρτητων αγωνιστών της Αριστεράς και πολιτικών συλλογικοτήτων. Προσπάθησε με τις μικρές δυνάμεις της να εκφράσει την πλατειά πεποίθηση τόσο του κόσμου της Αριστεράς όσο και μεγάλων πρωτοπόρων τμημάτων των εργαζομένων ότι μόνο με ένα τέτοιο παλλαϊκό μέτωπο μπορεί να ανοίξει μία άλλη πορεία για τη χώρα και το λαό μας, πέρα από μνημόνια, χρέη, υποταγή στους πάτρωνες της ΕΕ και στην ελληνική ολιγαρχία. Στα πλαίσια αυτά πήρε μία σειρά πρωτοβουλίες που συνάντησαν μία αξιοσημείωτη ανταπόκριση από ευρύτερες μάζες της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας. Με βάση την λογική αυτή στις προηγούμενες εκλογές συνεργάσθηκε με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συνέβαλε με τις όποιες δυνάμεις της στην αποφυγή της λεηλασίας του κόσμου της Αριστεράς και της εργασίας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα, μετά την αποκάλυψη της απάτης του ΣΥΡΙΖΑ και εμπρός στη βαρβαρότητα του 3ου Μνημονίου και στο ενιαίο μέτωπο όλων των δυνάμεων της εγχώριας ολιγαρχίας και του νενεκισμού στους πάτρωνες της ΕΕ που το στηρίζει, η ανάγκη του παλλαϊκού μετώπου κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπέρ της αποδέσμευσης από αυτήν είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Δυστυχώς επειδή μεταξύ του δυναμικού που συνέθεσε την ΜΑΡΣ προέκυψαν αφενός μεν διαφορετικές και αποκλίνουσες επιλογές για το τι πρέπει να γίνει μέσα στις νέες συνθήκες αφετέρου διαπιστώθηκαν μονομερείς ενέργειες που όχι μόνο δεν είχαν την σύμφωνη γνώμη του συνόλου της ΜΑΡΣ αλλά έγιναν γνωστές εκ των υστέρων. Μετά και την προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων, είναι προφανές ότι  η ΜΑΡΣ – που υπήρξε πάντα ένα σχήμα που λειτουργούσε με την ομοφωνία και την ευρύτατη συναίνεση – δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και αυτοδιαλύεται. Οι αγωνιστές που συσπειρώθηκαν σ’ αυτή παραμένουν πάντα ενεργοί μέσα στους αγώνες της Αριστεράς και του κόσμου της εργασίας.

Τριανταφυλλόπουλος Τάκης Μέλος ΣΕ
Ζαντιώτης Γιώργος Μέλος ΣΕ
Μαυρουδέας Σταύρος Μέλος ΣΕ
Περακάκης Γιάννης Μέλος ΣΕ
Ρούσης Γιώργος Μέλος ΣΕ
Στραβελάκης Νίκος Μέλος ΣΕ

Διάλυση της ΜΑΡΣ

Του Μπάμπη Φιριππίδη

H διάλυση της ΜΑΡΣ δεν ξέρω αν ήταν πολιτικά και ιστορικά αναμενόμενη, όπως εικάζεται όσον αφορά τη συγκεκριμένη συγκυρία, και συμφωνώ πως επιβάλλεται η αναζήτηση και ερμηνεία των αιτιών της.

Όμως ως διαδικασία αποδείχθηκε  λειτουργικά και οργανωτικά  ατελέσφορη και οραματικά επώδυνη, καταγράφοντας και υπογραμμίζοντας με σαφήνεια την προγραμματική ασυνέπεια, λειτουργώντας  ως άσφαιρη και τυφλή τροχιοδεικτική βολή, σκοτεινή και  εν τέλει εξοστρακισμένη και άστοχη.

Αποκρυστάλλωσε για μια ακόμα φορά τις διασπαστικές και όχι συνθετικές τάσεις που διαδραματίζονται στο χώρο της επαναστατικής αριστεράς τόσο σε επίπεδο τακτικής όσο και σε επίπεδο στρατηγικής.

Ο  μικροκομματικός ηγεμονισμός ως κυρίαρχης τάσης που επικράτησε, με την δημιουργία τετελεσμένων και την εκβιαστική εκμαίευση μιας συναίνεσης πρόσκαιρης και επίπλαστης, που τελικά κοντεψε να αγγίξει τα όρια του εξανδραποδισμού με την απειλή και επίκληση του πέλεκυ της ψηφοφορίας, (ορέ που πάμε ορέ) καταδείχνει πως η σεχταριστική πρακτική είναι παρούσα και ενωμένη και δυνατή.

Από την άλλη αποδεσμεύει και απελευθερώνει  ενεργούς μαχητικούς και ριζοσπαστικούς πυρήνες σκέψης και δράσης έτοιμους να ξαναριχτούν στον διαρκή αγώνα της επαναξιολόγησης και επαναπροσδιορισμο ενός νέου (κατά ΡΟΥΣΣΗ) ¨ΟΥΤΟΠΙΚΟΥ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ¨ από τη μια και προγραμματικού και οραματικού (και όχι πολιτικού  τύπου ΤΣΙΠΡΑ)  ρεαλισμού από την άλλη.

Πατριωτικά μπόνους

Πρόσφατα η πρώην υπουργός κα Νάντια Βαλαβάνη ανακοίνωσε την συνεργασία της με την Λαϊκή Ενότητα. Η κα Βαλαβάνη, ως αρμόδια υπουργός, πιστώνεται από πολλούς την ρύθμιση των 100 δόσεων για τις οφειλές προς το δημόσιο, η οποία υποτίθεται ότι έδωσε ανάσες σε εκατομμύρια οφειλέτες (άσχετα αν τώρα το μνημόνιο 3 επιβάλλει την αλλαγή της ​ρύθμισης ​προς το χειρότερο). Στην ουσία τι έκανε όμως η κα Βαλαβάνη; Νομιμοποίησε όλες τις οφειλές του κοσμάκη προς το δημόσιο, oι οποίες προέκυψαν από τα χαράτσια, τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε χαρακτηρίσει αντισυνταγματικά (βλ. εδώ), ενώ η ει​ρωνία είναι ότι την σχετική επερώτηση στην βουλή την είχε υπογράψει και η ίδια η κα Βαλαβάνη. Έτσι με την ρύθμιση των 100 δόσεων μας "διευκόλυνε" να πληρώσουμε τα (κατά την ίδια) αντισυνταγματικά χαράτσια αλλά και όλους τους άλλους  μνημονιακούς φόρους (φόροι "αλληλεγγύης", φόροι που προκύπτουν από την κατάργηση του αφορολόγητου για τους αυτοαπασχολούμενους, του αφορολόγητου των 12.000 για τους μισθωτούς - για να αναφέρουμε μόνο μερικούς), φόροι που και πάλι είχαν χαρακτηρισθεί άδικοι και εξοντωτικοί από το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση​ς, ​επικαλούμενη μάλιστα πατριωτικούς λόγους.

 Αλλά το πράγμα δεν σταματάει εδώ. Η κα υπουργός ​είχε δηλώσει ότι θα δώσει μάλιστα και μπόνους (τελικά δεν πρόλαβε να το κάνει) σε όσους υπήρξαν συνεπείς φορολογούμενοι τα προηγούμενα χρόνια, ενώ προφανώς ο άνεργος και ο υποαπασχολούμενος που δεν μπορεί να πληρώσει τους υπέρογκους φόρους δεν δικαιούται ανταμοιβής αφού δεν είναι συνεπής!  (καθαρή αριστερή λογική δηλαδή).

​Τώρα η εν λόγω συντρόφισσα θέλει να κοσμήσει και πάλι την νέα βουλή ώστε αν αναλάβει οικονομικό υπουργείο να τρέξει να μας "διευκολύνει" να πληρώσουμε και τον ΕΝΦΙΑ αφού και πάλι το κράτος θα έχει ανάγκες ειδικά αν δεν "χρειαστεί" να φύγουμε από το ευρώ.

Για τον λόγο αυτό άλλωστε καίγεται να κοσμήσει και τις λίστες της ΛΑΕ αφού όπως δήλωσε κατά την προσχώρησή της "Και αυτός ο σεβασμός και οι πλατιές, συλλογικές, δημοκρατικές, έντιμες διαδικασίες  πρέπει να εκφραστούν επίσης στον τρόπο συγκρότησης των ψηφοδελτίων, που είναι μια πολύ μεγάλη ευθύνη από τη στιγμή που δεν υπάρχει  ο σταυρός, αλλά πρόκειται για λίστες​" που είναι και η ουσία της υπόθεσης αν καταλάβατε καλά.

Γιάννης Περακάκης

Κυβέρνηση της αριστεράς !!!

Σημεία των καιρών.

Έτσι για να ξεχάσουμε τον καύσωνα...

του Γιάννη Περακάκη

1. Ενώ οι θεσμοί (έχουν γίνει 4 πλέον) ζητούν νέα μέτρα (μέχρι να ζητήσουν τα επόμενα), μέσα στα οποία είναι και η ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΗ απόσυρση όσων έχει λάβει μέχρι τώρα η κυβέρνηση, και ενώ σύμπασα η κοινωνία διαπιστώνει ότι μας ετοιμάζουν κοστούμι εξαθλίωσης και μετανάστευσης για τις επόμενες δεκαετίες, 

ο ...συνετός και μετριόφρων κ. Παπαδημούλης κάνει σχέδια για ανάπτυξη. Εξακολουθεί να μας θεωρεί ηλίθιους εν ολίγοις. Ίσως κάποτε (αν έχει τσίπα - που δεν έχει) να ντρέπεται για τις @@@@@ίες που γράφει.

2. Από την άλλη μεριά ο επίσης συνετός και μέγας πλέον ηγέτης Α. Τσίπρας έχει πλήρη υποστήριξη από τα ΜΜΕ (τώρα που έχει ευθυγραμμιστεί ΟΡΙΣΤΙΚΑ και ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ με τις επιταγές της ολιγαρχίας). Η σπίλωση των εσωκομματικών αντιπάλων στην ημερήσια διάταξη. Εδώ από το χθεσινό ΒΗΜΑ:

Ο Κουρής όμως το πάει λίγο παρακάτω. Βλέπει συνωμότες και πανηγυρίζει γαι τον επικείμενο πολιτικό αποκεφαλισμό τους

...ενώ δεν πάει πολύ καιρός που θεωρούσε ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ήταν αναγκαία και όχι βέβαια στοιχείο συνωμοσίας. Τώρα όμως γλύφει αλλού.

Το ΒΗΜΑ βέβαια όπως και ο Κουρής την δουλειά τους κάνουν και τα συμφέροντα τα δικά τους και των αφεντικών εξυπηρετούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας όμως δεν έχουν βρεί κουβέντα να πουν για την συκοφαντία των (κομματικών - ας μην ξεχνιόμαστε) συντρόφων τους. Ο αυριανισμός είναι κακός όσο εξυπηρετεί τους αντιπάλους. Όταν μας βολεύει όμως, τότε δεν είδαμε, δεν ακούσαμε (αν δεν τα τροφοδοτούμε κιόλας με τον ίδιο τρόπο που αυτοαποκαλούμαστε "αριστεροί" για να κάνουμε τις βρωμιές μας).

3. Και τέλος, όλο το πολιτικό σύστημα έχει ένα κοινό φίλο. Καλά παιδιά μας έχετε συγκινήσει με την αυτοθυσία σας. Να φοβάστε όμως την ώρα που ο κόσμος θα σας στείλει να κάνετε (πολιτική εννοείται) παρέα ...στον συνεργάτη σας. Αν και δύσκολο το βλέπω.

Κουίζ για δυνατούς λύτες

Ποιος είπε τις παρακάτω φράσεις στο όνομα της σωτηρίας της χώρας;

1. «Πρώτη προτεραιότητά μας: Μία σίγουρη πορεία. Να σώσουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία. Πήραμε την απόφαση να δώσουμε μάχη για να αποφύγουμε μία καταστροφή για τη χώρα και τον πολίτη, τη χρεοκοπία, και να μείνουμε στο ευρώ. Αυτό σήμαινε και σημαίνει δύσκολες αποφάσεις, σήμαινε και σημαίνει αναγκαίες θυσίες, με δικαιοσύνη ναι, αλλά πάντως θυσίες»
(Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς ή Αλέξης Τσίπρας;)

2. «Αυτή την ώρα δοκιμάζονται και οι αντοχές της κυβέρνησης. Και είναι σαφές πως δεν μπορούν όλοι να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης. Η χρεοκοπία της Ελλάδας, ωστόσο, δεν είναι επιλογή που μπορούμε να επιτρέψουμε. Τις συνέπειες θα τις πληρώσει η χώρα πανάκριβα και ιδιαίτερα όσοι παλεύουν σήμερα να τα βγάλουν πέρα σε μια δύσκολη πραγματικότητα. Αυτή την ώρα προέχει η ανάγκη να κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να εγκριθεί το νέο οικονομικό πρόγραμμα και να προχωρήσει η νέα δανειακή σύμβαση. Κάθε άλλη εξέλιξη θα ήταν καταστροφική. Είναι αυτονόητο πως όποιος διαφωνεί και δεν ψηφίσει το νέο πρόγραμμα, δεν μπορεί να παραμείνει στην κυβέρνηση»
(Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς ή Αλέξης Τσίπρας;)

3. «Σήμερα ψηφίζουμε για το εάν θα διασφαλίσουμε την παραμονή μας στην Eυρωζώνη ή θα οδηγηθούμε στη διεθνή απομόνωση και θα καταλήξουμε στη δραχμή. Βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη απόφαση που χρειάστηκε να πάρει η ελληνική αντιπροσωπεία τα τελευταία 40 χρόνια. Να μιλήσουμε λοιπόν με ωμή ειλικρίνεια. Πολλά από τα μέτρα που παίρνουμε σήμερα είναι σωστά. Είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές που έπρεπε μόνοι μας να κάνουμε εδώ και χρόνια. Υπάρχουν όμως και άλλα που είναι άδικα. Δεν υπάρχει λόγος να τα ωραιοποιούμε. Αλλά και τα σωστά και τα άδικα είναι συμβατικές υποχρεώσεις που ήδη έχει αναλάβει η χώρα»
(Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς ή Αλέξης Τσίπρας;)

4. «Η απόφαση σήμερα κρατάει την Ελλάδα σε συνθήκες χρηματοπιστωτικής ευστάθειας, δίνει δυνατότητες ανάκαμψης, ταυτόχρονα όμως ξέραμε από πριν ότι θα είναι μια συμφωνία που η υλοποίησή της είναι δύσκολη. Τα μέτρα που περιλαμβάνει είναι τα μέτρα που ψηφίστηκαν στη Βουλή, μέτρα που θα δημιουργήσουν, αναπόφευκτα, υφεσιακές τάσεις, έχω όμως την αίσθηση, την πεποίθηση και την ελπίδα ότι τόσο το πακέτο το αναπτυξιακό που καταφέραμε, η αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά και η εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, θα δημιουργήσουν την αίσθηση στις αγορές, στους επενδυτές ότι το Grexit αποτελεί παρελθόν. Και αυτή η αίσθηση μπορεί να δημιουργήσει το κύμα των επενδύσεων που θα αντισταθμίσει τις υφεσιακές τάσεις»
(Αντώνης Σαμαράς, Γιώργος Παπανδρέου, Ευάγγελος Βενιζέλος ή Αλέξης Τσίπρας;)


Κάνουμε κλικ στο "Διαβάστε περισσότερα" για να δούμε τις λύσεις

Το απάνθρωπο πρόσωπο του "κοινού μας σπιτιού", της "Ευρωπαϊκής Ένωσης"

Το μωράκι γεννήθηκε στον καταυλισμό της Ειδομένης κάτω από άθλιες συνθήκες.

Την  Ευρωπαϊκή Ένωση της "δημοκρατίας" και της ελεύθερης αγοράς, όμως, ποσώς την ενδιαφέρει. Οι εταίροι μας αφού έδειξαν τα προηγούμενα χρόνια την "αλληλεγγύη" τους προς τον ελληνικό λαό, δημιουργώντας εκατομμύρια ανέργους και στρατιές πολιτών κάτω από τα όρια της φτώχειας, αφού σκοπεύουν να επιβάλουν (χρησιμοποιώντας ως πιόνια τις εθελόδουλες κυβερνήσεις) νέο κύμα ακραίας φτώχειας και ταυτόχρονα ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τώρα δείχνουν τον "ανθρωπισμό" τους και στους κατατρεγμένους πρόσφυγες (στην δυστυχία των οποίων συνέβαλαν τα μάλα), κλείνοντας τις πόρτες εισόδου στις "πολιτισμένες" χώρες τους και στέλνοντας στρατό στα σύνορα των χωρών της βαλκανικής.

Αυτό είναι το αποτρόπαιο πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία η ελληνική ολιγαρχία και το πολιτικό σύστημα που την υπηρετεί, επιθυμεί διακαώς να παραμείνει, εξαπολύοντας αισχρή προπαγάνδα ώστε να πείσει τον ελληνικό λαό ότι αν θελήσει να αποτινάξει τα δεσμά της "Ευρώπης" τους τον περιμένει η καταστροφή. Δεν θα μας πουν ποτέ όμως πόσα εκατομμύρια θύματα θα στοιχίσει ακόμα στον ελληνικό λαό η επιλογή τους να ταυτίσουν την μοίρα της χώρας με την "Ευρωπαϊκή Ένωση" της απανθρωπιάς, της επιταχυνόμενης καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων και της απόλυτης επικράτησης της δικτατορίας των "αγορών".

Γιάννης Περακάκης

Πουλήστε και την μάνα σας ....

του Γιάννη Περακάκη

Μερικές αλήθειες για το ξεπούλημα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων:

1. Πόσα θα εισπράξει τα επόμενα 40 χρόνια η κοινοπραξία Fraport – Κοπελούζου από την εκμετάλλευση των 14 αεροδρομίων;

Απάντηση: Πάνω από 22 δις ευρώ.

2. Πόσα θα πληρώσει συνολικά η κοινοπραξία για την εκμετάλλευση των αεροδρομίων τα επόμενα 40 χρόνια;

Απάντηση: Ακριβώς 7,89 δις συν 1,4 δις για τις επενδύσεις που θα κάνει. Τα υπόλοιπα είναι κέρδη.

3. Πόσα θα βάλει στα ταμεία του το ελληνικό κράτος τα επόμενα 40 χρόνια;

Απάντηση: 4,54 δις, διότι τα υπόλοιπα από τα 7,89 δις έσοδα θα πάνε για εξόφληση τοκοχρεωλυσίων.

4. Πόσα θα ήταν τα έσοδα του ελληνικού δημοσίου τα επόμενα 40 χρόνια μόνο από το σπατόσημο (ΤΕΑΑ);

Απάντηση: Ακριβώς 8 δις, που τώρα θα τα καρπωθεί η κοινοπραξία (για να πληρώσει συνολικά 7,89 δις).

Αν εσείς είχατε στην κατοχή σας τέτοια επιχείρηση (με εξασφαλισμένα έσοδα), θα την παραχωρούσατε με τέτοιους ληστρικούς όρους;

Χώρια οι υπόλοιπες επιπτώσεις όπως μαρασμός των μικρότερων (μη παραχωρούμενων) αεροδρομίων που χρηματοσδοτούνται από τα 14, απώλεια προγραμμάτων ΕΣΠΑ, απώλειες από την ανάκληση συμβολαίων παραχώρησης ακινήτων της ΥΠΑ, έλεγχος μεγάλου μέρους του τουρισμού από την Fraport κλπ.

Είναι τέτοιος όμως ο πανικός και η σύγχυση στην κυβέρνηση για το σκανδαλώδες ξεπούλημα, που δεν φρόντισαν ούτε καν να χειριστούν το θέμα επικοινωνιακά με ενιαίο τρόπο. Έτσι:

α. Ο μεν πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ κ. Πιτσιόρλας πανηγυρίζει διότι μεταξύ άλλων η ελληνική οικονομία κερδίζει την εμπιστοσύνη των αγορών ….

β. Η ΑΥΓΗ κάνει λόγο για ...σύμβαση αξιοποίησης (κάνοντας μνεία και στην δήλωση Πιτσιόρλα), όταν πριν ακριβώς ένα χρόνο μιλούσε για σκανδαλώδες ξεπούλημα… (κρίμα για την ιστορία της εφημερίδας). Βλ. ΕΔΩ

γ. Ο υπουργός κ. Σπίρτζης μιξοκλαίει λέγοντας ότι υπέγραψε ...με πόνο ψυχής (αυτά να τα πει στον ελληνικό λαό όταν κάποτε πάρει πραγματικά την εξουσία στα χέρια του), επικαλούμενος τις μνημονιακές δεσμεύσεις και ψελλίζοντας κάτι για όρους που διαμόρφωσαν οι προηγούμενοι (το ξεπούλημα όμως το υπέγραψε ο ίδιος).

δ. Και τέλος, εκείνος που τα σπάει όλα είναι ο ανεκδιήγητος Γιώργος Κυρίτσης από το left.gr πού αναφέρει επί λέξει:

“Είναι προφανές ότι το ελληνικό κράτος, όταν ανακτήσει την κυριαρχία του, δεν θα αφήσει ούτε τα αεροδρόμια, ούτε τα λιμάνια, ούτε άλλες κρίσιμες και στρατηγικού χαρακτήρα υποδομές εκτός του ελέγχου του.” (Βλ. ΕΔΩ).

Άθελά του δηλαδή ομολογεί ότι ο Τσίπρας ουσιαστικά παριστάνει τον πρωθυπουργό σε μια χώρα προτεκτοράτο (χωρίς κυριαρχία). Και βέβαια εύλογα αναρωτιέται κανείς πως η κυβέρνηση θα έσκιζε τα μνημόνια (με ένα νόμο) όπως υποσχόταν μόλις πριν λίγους μήνες, όταν δεν είναι σε θέση ούτε ένα διαγωνισμό ξεπουλήματος να ακυρώσει, όταν αυτός δεν έχει δημιουργήσει κανένα τετελεσμένο (δεν έχουν δοθεί ακόμα ούτε καν προκαταβολές). Την κυριαρχία του βέβαια δεν την κερδίζει κανένα κράτος με το να υποτάσσεται πλήρως στην εγχώρια και ξένη ολιγαρχία.

Ας πουλήσουν και την μάνα τους λοιπόν. Μόνο που δεν πρόκειται να φύγουν γιατί η εξουσία έχει πολλά ...προτερήματα. Εκτός αν κάποιος τους διώξει ...

Θανάσιμο πλήγμα και διέξοδος

του Γιάννη Δουλφή

Με την «ολική επαναφορά» που επέφερε η νέα, ακόμη επαχθέστερη «συμφωνία» με τους δανειστές, που ψήφισε πανηγυρικά το ελληνικό κοινοβούλιο, αποδείχτηκε εμπράκτως ότι το «κοινό σπίτι» στο οποίο εγκλώβισε τον ελληνικό λαό ο λαοφιλής ηγέτης Τσίπρας, αποδείχτηκε ότι ήταν γεμάτο με κροκοδείλους, στα δόντια των οποίων τον εγκατέλειψε εν τέλει.

Η αφετηρία της «παιδαριώδους αφήγησης», που παρουσιάζεται πολλάκις και ως «στρατηγική» (αποτυχημένη από καλόπιστους επικριτές, αναγκαίας από την «αμετανόητη» τυχοδιωκτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που εμμένει να την εμφανίζει ως μονόδρομο) ήταν η επομένη των εκλογών του 2012, όταν με ολοένα και γοργότερα βήματα ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειπε σταδιακά τα προτάγματα που τον εκτίναξαν τότε εκλογικά.

Η «συμφωνία» με τους «εταίρους» - δανειστές, την οποία προώθησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ, με την πανηγυρική ομοψυχία των πολιτικών δυνάμεων του εγχώριου κατεστημένου, αποτελεί τη χαριστική βολή για τα λαϊκά στρώματα που την εμπιστεύτηκαν, την ταφόπλακα των όρων διαβίωσής τους.

Βρεθήκαμε έτσι στην εσωτερική οικονομική χρεοκοπία εντός ευρώ, με όρους που αποστραγγίζουν τα συναλλαγματικά, χρηματικά μέσα με την τεράστια μεταφορά πόρων στο εξωτερικό και θα φέρουν την πλήρη οικονομική ασφυξία, την ολοκλήρωση της λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου (βλ. τη μεταφορά όλων ουσιαστικά των περιουσιακών στοιχείων της χώρας στο ελεγχόμενο από τη γερμανική αυτοκρατορία ταμείο, τη θέσπιση του νέου κώδικα πολιτικής δικονομίας και τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο της κοινοτικής οδηγίας για τις τράπεζες (BRRD) όπου περιγράφεται η διαδικασία bail-in για τη διάσωση των τραπεζών) και την πλήρη παράδοση των ψηγμάτων εθνικής ανεξαρτησίας (πλήρως ελεγχόμενους από τους δανειστές κρίσιμους μηχανισμούς – ΕΛΣΤΑΤ, «ανεξάρτητη» από τον έλεγχο των ελληνικών αρχών Γραμματεία δημοσίων εσόδων).

Για το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί δική μου προσπάθεια για να ξεκινήσει ο διάλογος όσον αφορά τα θέματα του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα στην δημοτική παράταξη "Ριζοσπαστική Κίνηση Πολιτών" του Δήμου Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης. Η συγκεκριμένη παράταξη αποτελείται στην συντριπτική της πλειοψηφία από μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ και στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές απέσπασε ένα ποσοστό γύρω στο 8%. 

Γιάννης Περακάκης

Αγαπητοί σύντροφοι,

είναι γεγονός ότι η έξοδος από την ευρωζώνη αντιμετωπίζεται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ αλλά και από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος με ένα λυσσαλέο τρόπο​, χωρίς κανένα επιχείρημα παρά μόνο αυτό της απόλυτης και ολοκληρωτικής δήθεν καταστροφής που θα  συνέβαινε εάν η χώρα ακολουθούσε αυτή την οικονομική επιλογή.

Δεν έχω δει ποτέ όλα αυτά τα χρόνια ​ούτε ένα τεκμηριωμένο κείμενο ή άποψη που να αναφέρεται πειστικά στις υποτιθέμενες καταστροφικές συνέπειες της εξόδου από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι προφανές ότι η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωζώνη ήταν καθαρά μια επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης, η οποία μεταξύ άλλων θεώρησε ότι με όχημα ένα σκληρό νόμισμα όπως το ευρώ θα μπορούσε να επεκταθεί οικονομικά και να κυριαρχήσει στη βαλκανική χερσόνησο. Η επιλογή αυτή  υποστηρίχθηκε και από τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ, με πρωτεργάτη την Γερμανία, για λόγους που τώρα πλέον γίνονται προφανείς αν αναλογισθεί κανείς τα τεράστια κέρδη που έχει αποκομίσει το γερμανικό κεφάλαιο και την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει ο ευρωπαϊκός νότος. Άσχετα αν τώρα μας επιτιμούν υποκριτικά ότι δήθεν τους ...ξεγελάσαμε και μπήκαμε στην ευρωζώνη χωρίς να το αξίζουμε ! (αστεία επιχειρήματα για μικρά παιδιά).​ ​

Προφανώς για τους δικούς της λόγους η ολιγαρχία επιμένει ακόμα σε αυτή την πορεία ως δήθεν αδιαμφισβήτητη επιλογή με ένα τρόπο που θυμίζει θρησκευτικό δόγμα ενώ σχεδόν κάθε αντίθετη άποψη αντιμετωπίζεται περίπου ως εσχάτη προδοσία.

Πρέπει όμως κάποια στιγμή να γίνει μια σοβαρή συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα από ανθρώπους οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν και όχι να εξυπηρετήσουν  τα συμφέροντα των ολιγαρχών​, αλαλάζοντας και με άναρθρες κραυγές. Και να μην ξεχνάμε ότι κάθε πολιτική επιλογή έχει απαραίτητα την ταξική της διάσταση αφού είναι προφανές ότι τα συμφέροντα του εργαζόμενου, του μικρομεσαίου και του εργάτη δεν συμπίπτουν σε καμία περίπτωση με αυτά των εκπροσώπων της ολιγαρχίας.

Μελέτες και σχέδια τεχνικής φύσης για το πώς ακριβώς θα γίνει η έξοδος από την ευρωζώνη και η επαναφορά του εθνικού νομίσματος υπάρχουν αρκετές και είναι στη διάθεση όποιου θέλει πραγματικά και σοβαρά να μελετήσει μια τέτοια λύση.

Καλό θα ήταν όμως τεχνικής φύσεως θέματα (μεταβατικό στάδιο,  εισαγωγές πρώτων υλών, απόθεμα σε ευρώ, επάρκεια σε αγαθά πρώτης ανάγκης, έλεγχος κεφαλαίων κλπ)  να τα αφήσουμε στην αρμοδιότητα ειδικών και όχι βέβαια στις άναρθρες κραυγές των εκπροσώπων της ολιγαρχίας που απλώς θέλουν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη ή τις ανοησίες που ακούγονται (και μάλιστα από υπουργικά χείλη πρώην στυλοβατών του συστήματος Σημίτη) ότι αν χρησιμοποιήσουμε τα υπάρχοντα συναλλαγματικά αποθέματα οι ξένοι θα τυπώσουν εντελώς νέα νομίσματα (σε 18 ολόκληρες χώρες!!!) ώστε να ακυρώσουν αυτά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα !!! Τέτοιες χαζομάρες φανερώνουν ακριβώς την έλλειψη επιχειρημάτων.

Προφανώς η αλλαγή του νομίσματος δεν είναι μια απλή διαδικασία και σίγουρα κρύβει δυσκολίες και παγίδες. Δίνει όμως μια προοπτική σε αντίθεση με τα  μνημόνια, οι προοπτικές των οποίων είναι ουσιαστικά άγνωστες, αφού οδηγούν σε αχαρτογράφητα νερά και υποθηκεύουν το μέλλον των εργαζομένων για τις επόμενες δεκαετίες. Κανείς δεν ξέρει αυτή τη στιγμή που θα οδηγήσουν τα μνημόνια, που θα σταματήσουν οι απαιτήσεις των δανειστών, τι θα γίνει με το χρέος που τόσο το ΔΝΤ όσο και το γερμανικό υπουργείο οικονομικών παραδέχονται πλέον ότι είναι μη βιώσιμο και για πόσες δεκαετίες θα παραμείνουμε ακόμη σε καθεστώς αποικίας, αφού έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια και η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει.

Αντίθετα η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα χαράσσει μια πορεία η οποία μπορεί μεν να είναι δύσκολη, όμως μαζί με τις απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να γίνουν όπως είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους,  η εθνικοποίηση των τραπεζών, ο έλεγχος της εισαγωγής και εξαγωγής κεφαλαίων χαράσσουν σίγουρα μια προοπτική και αναπτερώνουν προφανώς και το ηθικό του λαϊκού κινήματος και των εργαζομένων.

8 -2 – 7 … το μόνο που θυμάμαι !

του Μιχάλη Ανδρεάκου

Πρώτες πρωινές ώρες της 11^ης του Ιούλη και στη Βουλή των Ελλήνων, παίζεται μια τραγωδία. Ο πρωθυπουργός με λυπημένο ύφος, δηλώνει ενώπιον της Βουλής και όλου του Ελληνικού λαού ότι αισθάνεται εξαπατημένος και ηττημένος. Δεν το περίμενε αυτό που έγινε, από τους εταίρους μας. Δεν μπορούσε να το φανταστεί αυτός ένας Ευρωπαίος πολίτης, ένας κοσμοπολίτης, ότι θα συναντούσε τόσο μένος, τόση κακία , από τους απάνθρωπους Ευρωπαίους. Θεωρούσε προφανώς, ότι είχε να κάνει με καλούς ανθρώπους, με ανθρώπους της Εκκλησίας, όπως π.χ ο Άνθιμος και ο Ιερώνυμος, που με βαριά καρδιά ψήφισαν το ΝΑΙ.

 Προφανώς και δεν είχε κατανοήσει τι σημαίνουν οι λέξεις, οικονομικά συμφέροντα, καπιταλισμός, νεοφιλελευθερισμός, χρήμα, οικονομικοί δολοφόνοι, ταξική πάλη και άλλες παρόμοιες λέξεις, που κάπου, κάποτε τις είχε ακούσει, αλλά δεν θυμόταν που. Χρειάστηκε να γίνει Πρωθυπουργός, για να βιώσει και να κατανοήσει, ότι όλες αυτές οι λέξεις έχουν συγκεκριμένο νόημα και περιεχόμενο. Τόση πολύ ήταν η στεναχώρια του , που ανάγκασε τον Μειμαράκη στον λόγο του να προσπαθεί να βρει παρηγορητικά λόγια αγάπης και συμπόνιας, να του προφέρει, μη τυχόν του απαλύνει τον πόνο. Μόνο πρόταση ευθέως να τον γράψει στην ΟΝΝΕΔ , δεν του έκανε, για να μάθει επιτέλους ο Αλέξης, τι σημαίνουν αγορές και συμφέροντα.

         

Αν ψάχνετε λοιπόν, καλοί μου συνάνθρωποι, την χαμένη τιμή της Αριστεράς, τηλεφωνήστε τώρα αμέσως στο 8 – 2 -7 και θα ρωτήσετε: Αριστερά εκεί; Και θα σας απαντήσουν 8 παρών, 2 ΟΧΙ, ενώ 7 θα απουσιάζουν.

Από σήμερα ξέρετε : 8 – 2 -7 ……. Το μόνο που θυμάμαι.

Τα υπόλοιπα προσπαθώ να τα σβήσω από την μνήμη μου. 

ΤΟ ΕΥΡΩ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΩΣ ΜΕΣΟ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

Με αφορμή την πριν λίγη ώρα ανακοίνωση της κατάθεσης από βουλευτές και μέλη της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, πρότασης, η οποία θεωρεί την πορεία εξόδου από το ευρώ ως την μόνη λύση για την χώρα, παραπέμπουμε στο ακόλουθο άρθρο του Θ. Μαργιόλη ,κάθε νεοφιλελεύθερο οπαδό του «ΝΑΙ σε όλα», συριζαίο κρατικοδίαιτο ή διαβρωμένο από αστικά ιδεολογήματα «αριστερό επαναστάτη».

Με το γνωστό του τεκμηριωμένο λόγο, πέρα από πολιτικές μαυρογιαλούρου και επιστημονικές» αναλύσεις καφενείου, ο συντάκτης, βάζει το πλαίσιο που επιτάσσουν βασικές αρχές της οικονομικής επιστήμης, με την ελπίδα να αποτελέσουν οδηγό για πολιτικές ηγεσίες και κομματικά ακροατήρια, αλλά κυρίως για κάθε αγωνιζόμενο και χωρίς παρωπίδες συμπολίτη μας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΝΤΙΩΤΗΣ

Του Θ. ΜΑΡΙΟΛΗ*
Όταν άρχισε να σχηματίζεται η Ευρωζώνη, αλλά και τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της, γράφτηκε συστηματικά ότι η δημιουργία της δεν ήταν Σκοπός. Η ζώνη του κοινού νομίσματος θα ήταν, υποτίθεται, ένα Μέσο συμβολής στην επίτευξη κομβικών στόχων της οικονομικής πολιτικής, δηλαδή:
(α) της μικροοικονομικής αποτελεσματικότητας,
(β) της μακροοικονομικής σταθερότητας, και
(γ) της ισόρροπης ανάπτυξης μεταξύ χωρών και περιφερειών.
Κανείς, ανάμεσα στους πλέον θερμούς υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεν διατύπωσε αντίθετη θέση.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Όχι μόνον λόγω των ισχνών μέσων ρυθμών ανάπτυξης που έχουν σημειωθεί στην Ευρωζώνη συνολικά, ή και των μεγάλων αποκλίσεών τους από χώρα σε χώρα (ιδίως, μεταξύ «Βορρά-Νότου»). Η πιο θεαματική μεταβολή συντελέστηκε με τη μετατροπή του Ευρώ από Μέσο σε Σκοπό.
Οι τελευταίες εξελίξεις, οι οποίες πυροδοτήθηκαν με αφορμή την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, υπογραμμίζουν αυτήν τη μετατροπή. Οι επικεφαλής των «δανειστών» διαμηνύουν, σε όλους τους τόνους, ότι το δημοψήφισμα αφορά στην παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, την οποία ονόμασαν, εν συνεχεία, Ευρωπαϊκή Ένωση, και, τελικά, Ευρώπη (!). Ακολουθεί, στο ίδιο μήκος κύματος, η πλειοψηφία της ελληνικής αντιπολίτευσης. Από την άλλη πλευρά, η ελληνική κυβέρνηση έχει εξαρχής δηλώσει ότι το δημοψήφισμα αφορά στην αποδοχή ή μη συγκεκριμένων μέτρων, τα οποία θα εντείνουν την ύφεση, χωρίς παραλλήλως να εξηγεί, πειστικά τουλάχιστον, την προσήλωσή της στην Ευρωζώνη.
Η αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και «δανειστών»-αντιπολίτευσης στο κοινό πεδίο της Ευρωζώνης μοιάζει με πολυτέλεια. Έπειτα από 7-8 χρόνια συνεχούς μείωσης του ελληνικού ΑΕΠ, το υπ' αριθμόν ένα ζήτημα δεν είναι οι διαξιφισμοί περί «Ευρωπαϊκής Ιδέας». Πολύ λιγότερο το ζήτημα δεν είναι η λήψη μέτρων, τα οποία θα εντείνουν, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, την ύφεση.
Το ζητούμενο για τη χώρα μας είναι η υλοποίηση ενός προγράμματος επιταχυνόμενης ανάπτυξης. Ακόμη και οι ακραιφνέστεροι σοσιαλ-«δαρβινιστές» δεν μπορούν να διαφωνήσουν με αυτό, έστω και αν αδιαφορούν για το πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους, καθώς και για τα – λεγόμενα – επιδόματα ανεργίας.
Η οικονομική επιστήμη υποστηρίζει ότι κάθε εθνική οικονομία αποτελείται από τρεις τομείς, τον Ιδιωτικό (επιχειρήσεις και νοικοκυριά), τον Δημόσιο και τον Εξωτερικό τομέα. Και ότι όταν βρίσκεται σε βαθιά ύφεση, πρέπει ένας, τουλάχιστον, εξ αυτών να λειτουργήσει ως «ατμομηχανή», δηλαδή να καθοδηγήσει την τόνωση της συνολικής ζήτησης. Τέλος, αυτή η τόνωση μπορεί να επιτευχθεί μέσω δημοσιονομικών, νομισματικών, συναλλαγματικών, εισοδηματικών, εμπορικών και διαρθρωτικών πολιτικών. Εννοείται, φυσικά, ότι οι διαρθρωτικές πολιτικές δεν είναι υλοποιήσιμες βραχυπρόθεσμα.
Στην Ελλάδα σήμερα, ο Ιδιωτικός τομέας βρίσκεται σε δεινή θέση, ενώ αποστραγγίζεται με φόρους. Ο Δημόσιος τομέας είναι φορτωμένος με χρέη. Τέλος, παρά τη σημαντική μείωση των μισθών («εσωτερική υποτίμηση»), ο Εξωτερικός τομέας δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί: Κατά την περίοδο 2010-2013, οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 3.3% (σε σταθερές τιμές του έτους 2010), ενώ το μερίδιό τους στο σύνολο των παγκοσμίων εξαγωγών μειώθηκε κατά 9.4%.

H ΔΗΜΑΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

του Μιχάλη Ανδρεάκου

Βρε καλώς τα παιδιά..... του ΣΥΡΙΖΑ, στο μεγάλο μνημονιακό μπλοκ. Τώρα οι πρωτεργάτες της ΔΗΜΑΡ θα αισθάνονται πλήρως δικαιωμένοι για τις πολιτικές θέσεις που εξέφραζαν. Τι σημασία έχει πια αν λέγεσαι, Δημαρ, Σύριζα, Σφύριζα και λογαριασμό δεν έδινα. Σημασία έχει οι πολιτικές πράξεις που εισάγεις στην κοινωνία και οι υπογραφές που έπεσαν στο πρώτο “αριστερό” μνημόνιο. 

Στιγμή 1: Παρασκευή πρωί, 10 Ιούλη, 6:45 η ώρα, στο δρόμο προς την εργασία. Στο ραδιόφωνο του συναδέλφου παίζει το 105,5 και η δημοσιογράφος αναγγέλλει ότι για πρώτη της φορά, συμφωνεί με την Βόζεμπεργκ, που μας προτείνει: “Βουλώστε το επιτέλους μέχρι το κλείσιμο της συμφωνίας και μετά όλοι μαζί έχουμε καιρό να κάνουμε κριτική”και συνεχίζει ο άλλος συνάδελφός της, διαβάζοντας δυο μηνύματα που καταφθάνουν στο σταθμό : μας προδώσατε, συγχαρητήρια άντε και καλές μάσες” και σχολιάζει με περισσή αφέλεια πως δεν μπορεί να καταλάβει από που προκύπτει η προδοσία και οι μάσες. Εδώ ταιριάζει, το “μας φτύνουν και εμείς δεν παραδεχόμαστε τουλάχιστον ότι ψιλοβρέχει”.

Σκέψη 1:  Ωρέ, σύντροφοι του Σύριζα!  Όταν οι ευρωεμμονές υπερισχύουν και τις στοιχειώδους λογικής, που πάτε ξυπόλυτοι στα αγκάθια και μυξοκλαίτε στο Ευρωκοινοβούλιο σαν τις μωρές παρθένες, μήπως και σας λυπηθούν οι “εταίροι” μας και σας πετάξουν κανένα κοκκαλάκι. Όταν είσαι πεπεισμένος για την υπογραφή μνημονίων, καλύτερα να στέλνεις τους ορίτζιναλ μνημονιακούς, που το πιστεύουν μέχρι το κόκκαλο. Αυτά τα ήξεις – αφίξεις, ναι και όχι, είμαι και δεν είμαι, ταιριάζουν σε αριστερή κουλτούρα άλλων εποχών που φαντασιωνόμαστε την ΕΟΚ σαν το σπίτι των λαών. Είναι  όπως μου έλεγε ένας συναγωνιστής: να στέλνεις για το μάζεμα των ελιών μηχανικούς επειδή δεν εμπιστεύεσαι τους αγρότες. Το θέμα δεν είναι να διαχειριστούμε την εξόντωση του λαού, αλλά να σταματήσουμε την εξόντωση του.

H ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ....... ΖΟΜΠΙ

H ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ....... ΖΟΜΠΙ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ

του Μιχάλη Ανδρεάκου

Εκεί που οι περισσότεροι νομίζαμε ότι η Ελληνική κοινωνία, είναι πλήρως χειραγωγούμενη και κατευθυνόμενη, από τα συστημικά ΜΜΕ, τα διαπλεκόμενα κόμματα της ευρωκρατίας, έρχεται το δημοψήφισμα και με βροντερό τρόπο, μας επισημαίνει τις υπόγειες διεργασίες που συντελούταν καιρό τώρα μέσα στα σπλάχνα της. Ο λαός ξεπερνώντας τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις απειλές που καθημερινά εισέπραττε, απάντησε με ένατεράστιο ΟΧΙ προς πάσα κατεύθυνση.

Οι βιαστές του λαού μας, πριν το δημοψήφισμα, διατυμπάνιζαν με στεντόρειους τόνους πως όποιος ψηφίσει ΟΧΙ,ψηφίζει ΟΧΙ στο Ευρώ και στην ΕΕ. Με αυτό το σύνθημα ξυπνούσαν και με αυτό κοιμόντουσαν. Σαμαράς, Βενιζέλος, Θεοδωράκης (ο Σταύρος), Γεννηματά (η Φώφη), συνεπικουρούμενοι από Πρετεντέρηδες, Τρέμηδες, Μπάμπηδες, Πρωτοσάλτηδες και όλο τον εσμό των καλοπληρωμένων παπαγάλων των μεγαλοεργολάβων, τιτίβιζαν νυχθημερόν το  διακύβευμα του δημοψηφίσματος. Την απάντηση την πήραν το βράδυ της 5 Ιούλη και ως δια μαγείας με ένα απύθμενο θράσος που προσβάλει και την στοιχειώδη λογική και σοβαρότητα, ερμήνευσαν όλοι μαζί το ΟΧΙ, σανΟΧΙ στη ρήξη, ΝΑΙ στο Ευρώ και στην ΕΕ.Με αποκορύφωμα τις προσβλητικές δηλώσεις - απειλές του Μειμαράκη που στο παραλήρημά του, αφήνει υπόνοιες γιαπραξικοπηματικές δράσειςκαι ενέργειες από τηναστική τάξη ( τον όρο ο ίδιος τον επικαλέστηκε). Από που άντλησαν το θράσος τους όλοι οι Μειμαραθεοδωρογεννηματάδες και εκεί που ο λαός μας τους έστειλε στα Τάρταρα, αυτοί νεκραναστήθηκαν και απειλούν το λαό μας με πραξικοματικού τύπου ενέργειες, επειδή τόλμησε να αντισταθεί στα σχέδιά τους;

Πρωτεργάτης την νεκρανάστασής τους και καταλύτης αυτής της κατάπτυστης πρακτικής, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που παίρνοντας το περήφανοΟΧΙ του λαού μας, και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, το διερμήνευσε και ο ίδιος μαζί με τους προαναφερθέντες, σανΟΧΙστη ρήξη καιΝΑΙ στην συμφωνία (υποταγή).

Η κοινωνία όμως δεν έχει πει την τελευταία κουβέντα της. Αυτό που έδειξε για δεύτερη φορά, είναι ότι βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από τις ηγεσίες. Και θα αντιδράσει. Να είναι σίγουροι γι αυτό ,ΟΛΟΙ, όσοι μηχανεύονται λύσεις χωρίς αυτήν και ενάντιά της. Και να θυμήσουμε και κάτι που σκόπιμα μερικοί το ξεχνάνε. Το τελευταίο “αριστερό” κόμμα, που στήριξε και ψήφισε μνημόνια, βρίσκεται τώρα στο 0,49%.

Τελειώνοντας για να μην κουράζω, θα δανειστώ, την κινέζικη παροιμία, που με αυτήν κλείνει το άρθρο του ο συναγωνιστής Ζαφείρης : “αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου, η ζωή το λέει πεταλούδα”.

Υ.Γ.  Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, το πολιτικό κενό (πολιτικός φορέας ξεκάθαρα απέναντι στο Ευρώ και την ΕΕ, μεμεταβατικό πρόγραμμα δράσης) μεγαλώνει και ζητάει επιτακτικά έκφραση και στην βουλή και στα ΜΜΕ (ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ HΔΗ ΣΧΗΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ).

Ο έρπων φασισμός δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από το δήθεν χιούμορ

του Γιάννη Περακάκη

Κυκλοφόρησε εχθές ένα σκίτσο κάποιου Ολλανδού, το οποίο φαίνεται παραπάνω και το οποίο έτυχε θερμής υποδοχής από ορισμένους συμπατριώτες μας όπως ο κος Θάνος Τζήμερος :

Θλιβερός όμως δεν είναι μόνο ο κύριος αυτός. Θλιβερό είναι το γεγονός ότι κυκλοφορούν εδώ και καιρό και ελληνικά (δήθεν χιουμοριστικά) κείμενα, όπως αυτό που δημοσιεύουμε εδώ.

"Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ" (κάνουμε κλικ)

Στο λαμπρό αυτό κείμενο μαθαίνουμε μεταξύ άλλων ότι ο "Σωστός Έλληνας" ψηφίζει εγωκεντρικά και ποτέ για το γενικό συμφέρον, γλύφει, δωροδοκεί και δωροδοκείται και μετά βρίζει το διεφθαρμένο κράτος, σαν δημόσιος υπάλληλος κάνει πάντα ..κοπάνα, ζει από επιδοτήσεις, κλέβει την εφορία, δίνει πάντα φακελάκι την στιγμή που του παρέχεται δωρεάν υγεία (!!!), θέλει να γίνει δημόσιος υπάλληλος (προφανώς για να κάνει κοπάνα) ή ελεύθερος επαγγελματίας (μάλλον για να τα οικονομήσει και άρα ..δεν του αρέσει να δουλεύει στον ...υγιή ιδιωτικό τομέα), τρώει του σκασμού και του περισσεύει η πολυτέλεια (άρα ζει πάνω απο τις δυνατότητές του - κατά Σόϊμπλε) και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Θα ήταν ασυγχώρητη επιπολαιότητα να παρακάμψουμε ένα τέτοιο πόνημα θεωρώντας το απλά ένα ...χιουμοριστικό κείμενο. Είναι όμως ολοφάνερα φασίζον, ραστιστικό και σεξιστικό και δεν διαφέρει καθόλου από αντίστοιχα κείμενα του κ. Τζήμερου όπου καλούσε την "μεγαλειοτάτη" να βγάλει την πρίζα και να τιμωρήσει τους κακούς Έλληνες. Πίσω από το δήθεν χιούμορ είναι ολοφάνερη η πρόθεση να απαξιωθεί και συκοφαντηθεί ο ελληνικός λαός ως ο αποκλειστικός φταίχτης για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα. Άρα (λόγω της συλλογικής ευθύνης) δίκαια υφίσταται την υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου και της αξιοπρέπειάς του. Σε μια συγκυρία μάλιστα που η επίθεση στα πρώην μεσαία και μικρομεσαία στρώματα και στην εργατική τάξη από τα όργανα του διεθνούς ιμπεριαλισμού είναι ανηλεής και ενδέχεται να καταλήξει σε έναν επώδυνο συμβιβασμό.

Δεν είδαμε φυσικά να αναφέρεται το εν λόγω κείμενο στις ευθύνες αυτών που ξεπούλησαν τον ΟΠΑΠ για παράδειγμα, σε όσους αισχροκερδούν από τα διόδια και τις ληστρικές σε βάρος του δημοσίου συμβάσεις έργων ή για τους νεκρούς που αφήνει η εργοδοτική ασυδοσία σε εταιρείες πετρελαιοειδών που κυριολεκτικά χαρίστηκαν πριν μερικά χρόνια στην ολιγαρχία. Αυτοί βέβαια είναι στο απυρόβλητο, ενώ φταίει πάντα εκείνος που πήρε δάνειο στο παρελθόν (αναγκαστικά βέβαια εκεί που είχαν - τεχνητά - φτάσει οι τιμές των ακινήτων) και τώρα ...φωνάζει για τα υψηλά επιτόκια (άρα καλά θα κάνουν οι τρέπεζες να του πάρουν το σπίτι !!!).

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά στην ιστορία που στοχοποιούνται λαοί με τραγικά αποτελέσματα. Όλοι καταλαβαίνουν ότι η στοχοποίηση είναι επικίνδυνη, οι πολιτικές σκοπιμότητες όμως και η μισαλλοδοξία δεν αποτελούν εμπόδιο στον κάθε μωροφιλόδοξο.

"Ο αιώνιος Εβραίος" (ναζιστική προπαγάνδα). Οι ομοιότητες των δύο σκίτσων είναι προφανείς.